KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/42802 E., 2017/19136 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Temmuz 2017
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
293 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58/3. maddesi gereğince aynı Kanunun 125/1. maddesinde öngörülen cezalardan hapis cezasına hükmolunması gerektiği, hükmü o yer Cumhuriyet savcısının sanık aleyhine temyiz ettiği ve bu nedenle hakaret suçundan kurulan hükmün de temyizinin mümkün olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın aynı gün içerisinde katılana yönelik tehdit ve hakaret eylemlerinde bulunduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki bu yönde bozma isteyen düşünceye iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;
1-Adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında hakaret suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 58/3. maddesi gereğince aynı Kanunun 125/1. maddesinde öngörülen cezalardan hapis cezasına hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,
2-02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi, sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alınması, hakaret suçu yönünden de 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 24 ve 25. fıkralarındaki uzlaştırma bürosuna ilişkin düzenleme dikkate alınıp, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/42802, K. 2017/19136, 11 Temmuz 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama