Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/42981 K.2019/1146

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1)Fiilin suç oluşturmaması nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında, delillerin takdir ve tayini gereken durumlarda sanığın sorgusu yapılıp savunması saptanmadan beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeden, 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesine yanlış anlam verilmek suretiyle sanık ...'in sorgusu yapılmadan beraat kararı verilmesi,

2)Sanıklar ... ve ...'in soruşturma aşamasındaki beyanlarında üzerlerine atılı tehdit suçunu ikrar ettikleri, kovuşturma aşamasında ise ...'ın suçunu inkar ettiği, ancak beyanlardaki bu çelişkinin giderilmediği, ayrıca 09.07.2012 tarihli olay tutanağında sanık ...'in, kolluk görevlilerinin yanında sanık ...'a yönelik olarak “eğer bu adamı serbest bırakırsanız ben bu adamı öldürürürüm” şeklinde sözler söylediğinin belirtmesi karşısında; beyanlar arasındaki çelişkiler giderilmeden ve tutanak tanıkları duruşmada dinlenilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Sanıkların eylemlerinin TCK'nın 106/1-1. maddesi kapsamında kaldığının kabul edilmesi halinde ise; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanıklara isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,