Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/44160 K.2017/7502

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık hakkında 16.01.2012 tarihinde verilen mahkumiyet kararına ilişkin sadece sanığın temyiz talebi üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2013 tarihli yazısı ile “Hükümden sonra yürürlüğe giren 02.07.2012 tarihli ve 6352 sayılı Kanunun 77 ila 94. maddelerinde değişiklik yapan hükümlerin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması” gerekçesiyle dosyanın mahkemeye geri gönderildiği,

mahkeme tarafından 15.05.2013 tarihinde aynı hükmün yeniden kurulduğu ve bu defa sadece o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinde bulunduğu, mahkemenin 16.01.2012 tarihinde verdiği mahkumiyet kararı ile sanık ... tarafından bu karar yönelik yapılan 01.03.2012 tarihli temyiz isteğinin temyiz denetiminden geçmediği, temyize konu kararın 16.01.2012 tarihinde verilen mahkumiyet hükmü olduğu anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yazısından sonra verilen 15.05.2013 tarihli karar ile bu karara yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:

Sanığın ek karara yönelik temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

...