Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/48299 K.2019/4320

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin şikayetinden vazgeçmesi karşısında, sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hüküm yönünden, sanığa şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak sonucuna göre, TCK'nın 73/4, CMK'nın 223/8. madde ve fıkraları uyarınca, karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Tehdit suçu açısından ise; sanığın soruşturma aşamasında müştekiye sinirlenerek mesajlar attığını ikrar etmesi, müştekinin soruşturma aşamasında sanığın kendisini mesaj atmak suretiyle tehdit ettiğini, daha önce de bu şekilde eylemleri olduğunu ancak korktuğu için şikayetinden vazgeçtiğini, kovuşturmada ise; cep telefonuna gelen mesajları kendisinin gönderdiğini, sanığın mesaj göndermediğini beyan etmesi ve soruşturma aşamasında bahse konu tehdit mesajlarının tespit edilmesi karşısında; bu hususlar gözetilerek müşteki anlatımlarındaki çelişki tartışılmadan "soyut iddia dışında kanıt bulunmadığı" biçimindeki yetersiz gerekçeyle eksik inceleme sonucu beraat kararı verilmesi,

3-Kanıtlar 2 nolu bozmada açıklandığı biçimde değerlendirildikten sonra suçun subut bulduğunun kabulü halinde ise;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek,