Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/48624 K.2019/4313

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Hakaret suçu yönünden; 5188 sayılı Kanun'un 23. maddesine göre özel güvenlik görevlisi mağdurların kendilerine karşı işlenen suç nedeniyle kamu görevlisi sayılabilmeleri için anılan Kanunun 10. maddesi uyarınca özel güvenlik eğitimini başarıyla tamamlamış olmak ve 11. maddesi uyarınca da Valilikten çalışma izni almanın zorunlu olduğu anlaşıldığından, mağdurun bu koşulları taşıyıp taşımadığının araştırılması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile görevliye hakaret suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2) Sanığın hakaret eyleminin görevinden dolayı kamu görevlisine yönelik olmadığının, TCK’nın 125/1-4. maddesi kapsamında kaldığının kabulü halinde ise, hakaret suçu ile birlikte işlenen aynı Kanunun 106/1-1. cümle kapsamındaki tehdit suçu açısından.

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,