KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/48814 E., 2019/4109 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Mart 2019
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hükümler
- Düşme,beraat
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün temyizinde;
Her ne kadar hakaret suçundan, sanığa vazgeçmeye karşı diyeceği sorulmamış ise de; hükmün yüze karşı verildiği ve düşme kararının gerekçesini duyduğu halde hükmü temyiz etmediği anlaşıldığından, eyleme, yükletilen suça ve düşme kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2-Sanık hakkında tehdit eyleminden kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyize gelince,
a-Müşteki ... ve tanık ...'in soruşturma aşamasında sanığın tehdit ve hakaret içerikli sözler söylediğini, kovuşturma aşamasında ise konuşmaları duymadıklarını ifade etmeleri karşısında, beyanları arasındaki çelişki giderilmeden ve hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanmadan eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,
b-Bozmaya uyularak suçun sübutunun kabulü halinde ise; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/48814, K. 2019/4109, 12 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama