Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/50585 K.2019/5298

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı yapılan itirazın kesin olarak reddedildiği ve ret kararının temyiz edilmediği anlaşıldığından, temyizin kapsamının sanık ... hakkında verilen tehdit eylemi ile sınırlı olduğu anlaşılmakla dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1-Sanık ...'nin soruşturma aşamasında, katılan ...'a yönelik olarak ''....seni gebertecem...'' şeklinde sözler söylediğini kabul ettiği, kovuşturmada ise müştekiye karşı tehdit eyleminde bulunmadığını belirtmesi ayrıca kovuşturma aşamasında dinlenen tanık ...'un da katılanın iddialarını doğrular nitelikte beyanda bulunması karşısında, sanığın ifadeleri arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılması, giderilmediği takdirde yöntemince irdelenerek hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığının gösterilmesi ve tanık ...'nın beyanına hangi gerekçe ile itibar edilmediği açıklanıp tüm kanıtların birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

2-Bozmaya uyularak eylemin sübütunun kabulü halinde ise;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,