KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/52078 E., 2017/4187 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Şubat 2017
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,
1-Sanık hakkında üzerine atılı suçtan yapılan yargılama sonucu 25/11/2009 tarih 2009/173 E., 2009/363 K. sayılı ilam ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve bu kararın 11/02/2010 tarihinde kesinleştiği, Pazar Sulh Ceza Mahkemesi 2009/157 esas sayılı dosyası üzerinden yargılamasının yapılarak 28/11/2011 tarih 2011/424 karar sayılı sayılı ilamının 05/03/2012 tarihinde kesinleşmesi ile mahkemece verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı için ihbarda bulunduğu, ancak yapılan incelemede, hükmün açıklanmasına sebep olan kararda sanığın işlediği suçun tarihinin 03/09/2007 olduğu,
hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın kesinleşmesinden ve denetim süresinin başlamasından önce işlendiği ve CMK'nın 231/11. maddesinde belirtilen şartın gerçekleşmediğinin anlaşılması karşısında; koşulları oluşmadan hükmün açıklanmasına karar verilmesi,
2-Kabule göre de;
02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK’nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması;
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/52078, K. 2017/4187, 14 Şubat 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama