Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/53297 K.2019/5739

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın, tehdit eylemini TCK'nın 86/3-e maddesi kapsamındaki kasten yaralama eylemiyle birlikte gerçekleştirmediği anlaşıldığından, tehdit suçunda uzlaştırma hükümlerinin uygulanabileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

1)Sanığın üzerine atılı tehdit suçlamasını kabul etmemesi ve olayın görgü tanığının olmaması karşısında; mağdur beyanının savunmaya neden üstün tutulduğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle tehdit suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

2)Her iki suç açısından; sanığın savunmasında, olayın başlangıcında müştekinin, kendisine küfür ederek saldırdığını belirtmesi ve dosya içerisinde yer alan adli rapor içeriğine göre sanığın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığının anlaşılması karşısında; olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak sonucuna göre TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün sanık hakkında uygulanma olanağının tartışılmaması,

3)Kabule göre de tehdit suçu açısından; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,