KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/55105 E., 2019/7033 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Nisan 2019
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, kişilerin huzur ve sükununu bozma
- Hükümler
- Beraat
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,
A-Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz incelemesinde;
Eyleme ve yükletilen suça yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
B-Sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan kurulan beraat hükmünün temyizine gelince;
1-Tarafların bir süre arkadaşlık yapıp ayrıldıktan sonra, telefon tespit tutanağına göre, sanığın, kendisiyle görüşmek istemeyen müştekiyi aynı gün yaklaşık 70 kez aradığının belirlenmesi, cevap alamaması üzerine de bu kez evine giderek ısrarlı şekilde kapı ziline basması ve sanığın savunmasında da arama yaptığını, müştekinin evine gittiğini doğrulaması karşısında, sanığın söz konusu eyleminin, kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,
2-Sanığın eylemi gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi halinde ise; kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun uzlaşma önerisinin yapıldığı tarihte, tehdit suçu ile birlikte işlendikleri gerekçesi ile 5271 sayılı CMK’nın 253/3. maddesinde engel bulunduğu gözetilerek bozma kararına uyulması halinde ise, yeni düzenleme karşısında, bu suç yönünden de uzlaşma önerisinde bulunulması gerektiği anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması;
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/55105, K. 2019/7033, 16 Nisan 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama