KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2015/2259 E., 2018/11870 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Haziran 2018
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit,hakaret, trafik güvenliğini tehlikeye sokma
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
286 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın temyiz isteğinin niteliği ile suç tarihine göre, sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesi içeriğinden mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu anlaşılmakla dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1)Sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan hükmolunan 2 ay 27 gün hapis cezasının, TCK’nın 50/1-d maddesi gereğince seçenek yaptırıma dönüştürülürken, sanığın üzerine atılı suçla ne türlü bir ilişkisi bulunduğu açıklanmadan ''12 gün süre ile katılan sanık ...'nun ikamet ve 100 m çevresinde bulunmama'' seçenek tedbirine çevrilmesine karar verilmesi,
2)Hakaret ve tehdit suçlarının trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçuyla birlikte işlenmediğinin anlaşılması karşısında,
02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi, sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunması,
hakaret suçunun ise, suç tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK’nın 253/3-son cümlesi uyarınca tehditle birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma kapsamında bulunmadığının anlaşılması ve yeni düzenleme karşısında, hakaret suçu yönünden de uzlaştırma önerisinde bulunulmasının gerektiği anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
./.. -2-
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2015/2259, K. 2018/11870, 19 Haziran 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama