KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2015/2527 E., 2019/8506 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Mayıs 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
314 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak;
Sanığın adli sicil kaydında daha ağır cezayı içeren tekerrüre esas başka ilam bulunmasına karşın, Samsun (Kapatılan) 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 30.02.2012 tarihli ve 2011/1143 Esas, 2012/453 Karar sayılı ilamının TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınması,
Kanuna aykırı ve sanık ...’nun temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; tekerrür uygulamasına ilişkin hüküm fıkrasının çıkarılarak yerine, “Sanığın adli sicil kaydında yer alan Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/302 Esas, 2007/27 Karar sayılı ilamında verilen mahkumiyet hükmünden dolayı mükerrir olduğu anlaşıldığından,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2015/2527, K. 2019/8506, 9 Mayıs 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama