Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2015/27516 K.2020/498

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Sanığın temyiz aşamasında dosyaya sunduğu rapora göre şizofren hastalığı tanısı konulduğunun belirtilmesi karşısında; sanığın suç tarihinde TCK'nın 32. maddesi gereğince, "akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış ya da önemli derecede azalmış olup olmadığı" hususunda sağlık kurulundan veya Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2) Kabule göre ise;

a) Sanığın aşamalarda komşuları olan mağdur çocukların olay günü gürültü yaptıklarını, kendisinin mağdurları uyarmasına rağmen gürültüye devam ettiklerini savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b) TCK’nın 61/6. maddesine aykırı olarak, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca yapılan indirim sırasındaki hesap hatası nedeniyle sonuç cezanın 2 yıl 1 ay yerine, 1 yıl 13 ay olarak eksik tayini,

c) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,