KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2015/28161 E., 2017/23579 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Ekim 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, şantaj
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
298 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, tehdit ve şantaj eylemlerinin birlikte işlenmediği belirlenerek dosya görüşüldü:
A-Sanık ...'nın katılan ...'e karşı hakaret ve sair tehdit, katılan ...'e karşı hakaret eylemlerinden hükmolunan mahkumiyet kararında öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildikleri tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu,
Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, sanık Aygül Ormancı müdafii ve katılan ... vekilinin TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,
B- Şantaj ve tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet kararlarının temyizine gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:
1-Şantaj suçu açısından; sanığın, katılan ...'e gönderdiği iddia edilen “eğer gelmezsen bu akşam evinizin önüne gelirim, annen ve baban evde olduğu saatte balkondan seni çağırırım” şeklindeki mesajın ne şekilde şantaj suçunu oluşturduğu açıklanıp tartışılmadan yetersiz ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,
2-Sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen mahkumiyet kararı yönünden ise;
02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1.maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2015/28161, K. 2017/23579, 30 Ekim 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama