Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2015/6251 K.2015/33093

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama konusu olayda;

Sanığın resmi nikahlı eşi ile aralarında bulunan anlaşmazlık nedeniyle 2011 doğumlu olup bir yaşında bulunan bebeğini kayınvalidesinin evinin kapısının önüne bıraktıktan sonra zile basarak uzaklaşması ve mağdurun içeriye alındığını gördükten sonra oradan

ayrılması şeklinde gerçekleşen olayda, suçun “kendi haline terk” unsurunun gerçekleşmemesi nedeniyle, Yerel Mahkemece isabetli biçimde sanığın beraatine karar verilmiş olması karşısında,

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan A.. K.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 07/07/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

TCK’nın 233/1. maddesi hükmüne göre aile hukukundan doğan bakım, eğitim veya destek olma yükümlülüğünü yerine getirmeyen kişi, .. cezalandırılır. Sanık annenin bebeği üzerindeki bakım ve velayet görevini yerine getirmemesi ile Medeni Kanunun 339/1. maddesindeki “Ana ve baba, çocuğun bakım ve eğitimi konusunda onun menfaatini göz önünde tutarak gerekli kararları alır ve uygularlar.” hükmüne aykırı hareket ederek kayınvalidesinin evinin önünde terk etmesinin TCK’nın 97. maddesine uygun değil ise de, 233. maddesine uyar nitelikte bulunduğunu düşündüğümden sayın çoğunluğun sanığın beraatine ilişkin onama kararına katılamıyorum. Muhalif Üye