Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2015/8095 K.2017/21432

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın 12 yaşından küçük mağdura çocuğun kaçırılması ve alıkonulması eyleminin gerçekleştilmesi nedeniyle TCK'nın 234/2. maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Ancak;

1-Sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda katılanı tehdit etmesi karşısında, TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmeyerek ayrı suç kabülüyle fazla ceza tayini,

2-Tekerrüre esas alınan ilamın infaz tarihinin araştırılmaması,

3-Tehdit suçundan hüküm kurulurken sanığın mükerrir olması nedeniyle seçimlik cezalardan hapis tercih edilmesine karşın, TCK'nın 50/2. maddesine aykırı biçimde hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi,

4-02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunması,

yaralama, sair tehdit ve çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçlarının ise,suç tarihi itibariyle uzlaşma önerisinin yapıldığı sırada 5271 sayılı CMK'nın 253/3-son cümlesi uyarınca uzlaşma kapsamında bulunmadığının anlaşılması ve yeni düzenleme karşısında, yaralama, sair tehdit ve çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçları yönünden de uzlaştırma önerisinde bulunması gerektiği anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,