Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2016/12913 K.2020/9059

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1)Mağdur ...'in, sanığın cep telefonundan göndermiş olduğu mesajlarla tehditte bulunduğunu ileri sürmesi ve sanığın, göndermiş olduğu mesajların çıktılarını ibraz etmesi, sanığın, mağdur ...'in ... isimli sosyal medya platformunda paylaştığı fotoğrafların altına yaptığı yoruma karşı yorum yazdığını, mağdurun da yorumlara vermiş olduğu cevaplarda kendisine iftira etmesi nedeniyle mağdura tespit edilen mesajları gönderdiğini kabul etmesi karşısında, mesaj içeriğindeki sözlerin TCK'nın 106/1-1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturup oluşturmadığı yeterince değerlendirilip tartışılmadan,

" ....ilk mesajdaki 'gebertirim' sözünün de küfür niteliği taşıyan mesajlarla birlikte değerlendirilmesi gereken, herkesin her an söyleyebildiği sıradan sözlerden olduğu açık ve yakın ciddi tehlike taşıma niteliği bulunmadığı " şeklinde yerinde olmayan ve yetersiz gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi,

2)Bozmaya uyularak yapılan değerlendirme neticesinde, sanığın eylemi gerçekleştirdiğinin ve eylemin TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesine uyduğunun kabulü durumunda ise; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre, uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilip, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,