Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2016/13958 K.2017/25999

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre,sanık ... hakkında yaralama ve hakaret, sanık ... hakkında yaralama eylemlerinden kurulan hükümler kesin olarak verilmiş ise de, katılan sanık ... vekilinin 18.02.2015 tarihli temyiz dilekçesinin bu hükümleri de kapsadığı anlaşılmakla, hükümden sonra kurulan 12.06.2017 tarihli Ek kararın hukuksal değerden yoksun olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü:

1-Sanık ...'in, katılan ...'e karşı hakaret ve yaralama, sanık ...'in de katılan ...' e karşı yaralama eylemlerinden hükmolunan mahkumiyet kararında öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildikleri tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, katılan sanık ... müdafiinin TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Sanık ...'in, katılan ...'e karşı tehdit eylemi nedeniyle verilen mahkumiyet kararının, katılan ... vekili tarafından temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34.maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,