Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2016/17023 K.2020/13187

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Sanık ...'in aşamalardaki beyanlarında belinde bulunan tabancayı çıkartıp katılan ve katılan mağdur çocuğun üzerine doğru birer el ateş ettiğini kabul etmesi, katılan ... ve katılan mağdur çocuk ...'ın aşamalarda sanığın üzerlerine doğru ateş ettiğini belirtmeleri ve İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı'nın 23.12.2014 tarihli, suçta kullanılan silahın önceden ses gaz fişeği atan bir tabanca iken sonradan yivli setli bir namlu monte edilerek 7,65x17 mm çap ve tipinde fişekleri atar hale getirilmiş yarı otomatik bir tabanca olduğuna ve çap ve tipine uygun fişekleri patlattığına ilişkin uzmanlık raporu karşısında;

sanığın elinde bıçak bulunduğu sırada mağdurlara tehdit içeren herhangi bir söz söylemediği de dikkate alındığında, sanık ...'in katılan ve katılan mağdur çocuğun üzerine ateş etmek şeklinde gerçekleşen eyleminin zincirleme silahla tehdit suçu yerine ayrı ayrı silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçlarını oluşturup oluşturmayacağı değerlendirilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

2-Sanık ...'in aşamalarda katılan ve katılan mağdur çocuğun kendisini darp ettiklerini, gözüne biber gazı sıktıklarını ve katılan ...'nin kendisini kolundan bıçakladığını beyan etmesi ve Bolvadin Dr. H. İbrahim Özsoy Devlet Hastanesi'nin sanık hakkında düzenlediği olay tarihli adli raporunda sanığın koluna bıçak saplanmış olduğunun tespit edilmesi karşısında; olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak sonucuna göre TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün sanık hakkında uygulanma olanağının tartışılmaması,

3-Sanık ...'in eyleminin ayrı ayrı silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçlarını oluşturduğunun kabul edilmesi halinde ise;

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25.06.2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

4-Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesi zorunluluğu,