Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2016/18791 K.2020/13629

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın adli sicil kaydında bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmiş mahkumiyet hükmü niteliğinde olmaması ve 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin 8. fıkrasına eklenen; ''Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez.'' şeklindeki yasal düzenlemenin de suç tarihinde yürürlükte bulunmaması karşısında; sanık hakkında "daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunması" şeklinde kanuni olmayan gerekçe ile ertelemeye göre daha lehe olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanmaması

2-Sanığın savunmalarında, şehirlerarası otobüsü kaçırması nedeniyle otobüs yazıhanesine gidip bilet parasını geri vermelerini ya da kendisini başka bir otobüse bindirmelerini istemesi nedeniyle çıkan tartışmada, mağdurun kendisini kolundan tutup dışarı çıkartması ve darp etmesi üzerine tehdit eylemini gerçekleştirdiğini savunması karşısında, sanık hakkında TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3-TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,