Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2016/3631 K.2020/2257

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ...'ın, kendisi hakkında kasten yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerini temyiz ettiği ve sanık hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarından kesin nitelikte verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin 10.11.2015 tarihli ek karar ile reddedildiği, sanığın, redde dair ek kararı temyiz etmediği belirlenmekle, tehdit suçuyla sınırlı olarak dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1-Sanık ...'ın, katılan çocuk ...'ı sol gözüne yumruk atıp basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı ve "seni döveceğim" diyerek tehdit ettiği şeklinde gerçekleştiği iddia ve kabul edilen olayda; tanık Hamza Çolak'ın, sanığın, katılan mağdur çocuk Mustafa'ya yumruk attığı, devamında "seni döveceğim" diyerek parka doğru iteklediği ve orada yakasından tutup demirlere dayadığına yönelik anlatımı karşısında; basit yaralama ve tehdit eylemlerinin bir bütün halinde hakkında kesin adli para cezası verilen kasten yaralama suçunu oluşturup oluşturmayacağı değerlendirilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle sanık hakkında ayrıca tehdit suçundan da mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,