KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2016/6165 E., 2020/4882 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Mart 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Silahla tehdit, kasten yaralama
- Hükümler
- Mahkumiyet, temyiz isteğinin reddi
Karar Metni
306 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-Kasten yaralama suçundan verilen kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre hükmün temyiz edilemez olması nedeniyle Yerel Mahkemece verilen temyiz isteğinin reddine ilişkin 02/02/2016 tarihli ek karara karşı sanık ... tarafından yapılan itirazın, tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, Yerel Mahkemenin redde ilişkin kararının ONANMASINA
2-Silahla tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
a-Dosyaya yansıyan ve talep edilen somut (maddi) bir zararın bulunmaması, manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel oluşturmaması, sanığın duruşmadaki hali olumlu görülerek takdiri indirim uygulanması, pişmanlık dolayısıyla yeniden suç işlemeyeceği kanaatine varılarak hükmolunan hapis cezasının ertelenmesi karşısında, adli sicil kaydında yer alan bir adet hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşme tarihinin 28/06/2014 öncesi olduğu gözetilip, CMK'nın 231/6. maddesi uyarınca, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak,
yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapıldıktan sonra hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile ilgili bir karar verilmesi gerekirken "sanığın kişiliği ve geçmişi nazara alındığında yeniden suç işlemeyeceği hususunda yeterli kanaat oluşmadığı şeklindeki çelişen ve kanuni olmayan gerekçeyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2016/6165, K. 2020/4882, 9 Mart 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama