Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2016/8072 K.2020/7964

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, ...'ın sanık sıfatıyla, yalnızca hakkındaki mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği belirlenerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

1-Sanığın, 20.01.2015 tarihli duruşmada lehe hükümlerin uygulanması talebinin, TCK'nın 62. maddesindeki takdiri indirim uygulanmasını da kapsadığı gözetilerek, CMK’nın 230/1-d maddesi uyarınca, bu hususta kanuni dayanakları da gösterilerek bir değerlendirme yapılmaması,

2-Tekerrüre esas alınan, adli sicil kaydındaki ilama konu TCK'nın 86/2. maddesi uyarınca hükmolunan kasten yaralama suçu, her ne kadar önceden de uzlaşma kapsamında ise de, hükümden sonra 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve tekerrüre esas alınan bu suçun, bu tarihte uzlaşma kapsamında olmayan ve sanığın beraat ettiği TCK'nın 109. madde kapsamındaki kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu ile birlikte gerçekleştirilmesi nedeniyle,

kasten yaralama suçu yönünden ise CMK'nın 253/3. maddesinde engel bulunduğu gözetilerek, yeni düzenleme karşısında, bu suç yönünden de uzlaşma önerisinde bulunulması gerektiği anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, anılan hükme ilişkin uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,