Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2016/8504 K.2020/7258

Sanıklar ... ve ... müdafileri, o yer Cumhuriyet savcısı

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Suça sürüklenen çocuklar ...,... ve ... hakkında mala zarar verme suçlarından dolayı kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuklar ... , .... ve ... müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,

B-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlal etme suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında ise hakaret suçundan verilen beraat kararı ile konut dokunulmazlığının ihlal etme ve silahla tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizde,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

Suç tarihi itibarıyla onsekiz yaşını doldurmadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuklar ... ve... hakkında konut dokunulmazlığını ihlal etme, suça sürüklenen çocuk ... hakkında ise konut dokunulmazlığının ihlal etme ve silahla tehdit suçlarından 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 2 ve 67. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımının son kesme nedeni olan 18/07/2014 tarihli mahkumiyet hükümleri içeren karar tarihinden sonra,

ayrıca suça sürüklenen çocuk ... hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 2 ve 67. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımının son kesme nedeni olan sorgunun yapıldığı 24/04/2014 tarihinden sonra temyiz sürecinde gerçekleştiği anlaşıldığından, Suça sürüklenen çocuklar ... , ... ve ... müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısnın temyiz nedenleri bu sebeple yerinde bulunmakla, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca KAMU DAVALARININ DÜŞMESİNE,

C-Sanık ... hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik sanık müdafinin vekalet ücretine hasren temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5 ve CMK'nın 327/2. maddeleri uyarınca beraat eden ve kendisini müdafi ile temsil ettiren sanık yararına ve Hazine aleyhine maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, hüküm fıkrasına, "2014 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13/5 madde ve fıkrası uyarınca, 1500 TL maktu vekalet ücretinin Hazineden alınarak sanık ...'e verilmesine" cümlesinin eklenmesi biçiminde DÜZELTİLMESİ ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümlerin bu bağlamda ONANMASI,

D-Sanık ... hakkında silahla tehdit, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığının ihlali eylemlerinden kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyize gelince,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir ancak;

1-Yargıtay CGK'nın, 27/09/2018 tarih, 2016/18-1137 Esas, 2018/385 Karar sayılı ilamında, konuta girmek için eşya aleyhine gerçekleştirilen eylemlerin, konut dokunulmazlığını ihlal etme suçunda cebir kullanılması niteliğinde bulunmadığı kabul edilmiştir.

Sanığın, katılanların evlerinin bulunduğu apartmanın içine girip katılanların evlerinin kapısını tekmelemek şeklinde gerçekleştiği kabul edilen olayda, "cebir" kavramının eşyaya yönelik eylemleri kapsamadığı, mağdura karşı konuta girmeyi kolaylaştırıcı bir cebir eyleminin nasıl gerçekleştiği açıklanıp tartışılmadan yetersiz gerekçeyle TCK’nın 116/4. maddesi gereğince mahkûmiyet kararı verilmesi,

2-Sanığın,18/07/2014 tarihli alınan savunmasında, lehe olan hükümlerin uygulanmasını talep etmesi karşısında, TCK'nın 62. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda herhangi bir değerlendirilme yapılmaması,