Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2017/11802 K.2018/9534

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, müşteki sanık ...'nun 10.05.2016 tarihli karar duruşmasındaki ifadesinde sanık ...'dan şikayetçi olduğunu beyan etmesine rağmen, katılma talebi konusunda bir karar verilmemiş ise de; CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca hükümleri temyize hakkı olduğu belirlenen, süresinde temyiz dilekçesi verip, sanık ... hakkındaki hükmü de temyiz ederek katılma iradesini gösteren müştekinin CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca katılan olarak kabulüne karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1-Sanık ...'nun tehdit ve hakaret eylemlerine yükletilen suçlara ve beraat hükümlerine yönelik, katılan ...'nun temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında tehdit eyleminden kurulan hükme yönelik temyize gelince;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,