Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2017/1570 K.2020/16364

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık müdafiinin temyizinin yalnızca silahla tehdit suçundan kurulan hükme yönelik olduğu, güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükmün temyiz edilmediği belirlenerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Olay günü saat 21:30 sıralarında müşteki ve sanığın birlikte araç ile dolaşmaya başladıkları, bu sırada sanığın, müştekiden suça konu cep telefonunu istediği, müştekinin de telefonunu rızası ile verdiği, gece saat 03:30 sıralarında evlerine dağılmak üzere ayrılırken müştekinin, sanıktan cep telefonunu istediği, sanığın üzerinde bulunan bıçağı çıkartıp müştekiye yönelterek telefonun artık kendisinin olduğunu söyleyerek telefonu vermediğinin iddia ve kabul edildiği olayda; sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanığın tekerrüre esas alınan, adli sicil kaydındaki ilama konu suçun TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu olduğu, bu suçun hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, anılan hükme ilişkin, uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,