KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2017/16245 E., 2018/16467 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Ekim 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, kasten yaralama
- Hükümler
- Mahkumiyet
- Temyiz edenler
- Sanık, o yer Cumhuriyet savcısı
Karar Metni
300 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin sanık ... hakkında katılan ...’a kaşı işlediği iddia olunan ve hüküm kurulmayan kasten yaralama suçuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
A- Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davası ile ilgili olarak, zamanaşımı süresi içinde hüküm kurulmasının mümkün olduğu ve temyiz incelemesine konu edilebilecek bir hüküm bulunmadığı,
Anlaşıldığından, o yer Cumhuriyet savcısının, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,
B- Sanık ... hakkında kurulan hükümlere gelince,
1- Sanık hakkında basit tehdit suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ...’ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
2- Tehdit suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
./..
.2.
HE
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2017/16245, K. 2018/16467, 4 Ekim 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama