Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2017/19691 K.2021/2892

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında mahkumiyet kararı verilen 26/05/2015 tarihli oturumda aynı yargı çevresindeki cezaevinde başka suçtan tutuklu olduğu anlaşılan ve savunmasının alındığı 24/03/2015 tarihli celsede duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmayan sanığın son duruşmaya katılması sağlanmadan yokluğunda mahkumiyet kararı verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2-Sanığın tekerüre esas alınan ilamında birden fazla mahkumiyet hükmü bulunduğundan, 5275 sayılı Kanun'un 108/2.maddesi uyarınca daha ağır cezayı içeren TCK'nın 86/1. maddesinde düzenlenen yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünden dolayı sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,