Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2017/20155 K.2021/426

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmü yönünden;

Hükmün gerekçesinde, mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan beraat, diğer mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçundan da mahkumiyet kararı verildiğinin belirtilmesine karşın; hüküm fıkrasında mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan mahkumiyet, mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçundan da beraat kararı verilerek gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye yol açılması,

2-(1) numaralı bozmaya uyularak yapılan incelemede mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçundan mahkumiyet diğer mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan da beraat kararı verilmesi halinde tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden;

Sanığın mağdur ...'a yönelik tehdit eylemini uzlaşma kapsamında bulunmayan TCK'nın 86/2-3-a maddesinde düzenlenen altsoya karşı kasten yaralama eylemi ile birlikte gerçekleşmesi nedeniyle uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşılmış ise de; 7188 sayılı Kanunun 26. maddesi ile CMK'nın 253/3. maddesine aynı mağdura karşı ibaresinin eklenmesi nedeniyle diğer mağdur ...'ye yönelik TCK'nın 106/1-1. cümlesi kapsamındaki tehdit eyleminin uzlaşma kapsamında kaldığı anlaşılmakla, mağdur ...'ye yönelik tehdit suçundan uzlaştırma işlemi uygulanarak, sonucuna göre uzlaşmanın gerçekleşmesi durumunda sanık hakkında mağdur ...'a yönelik tehdit suçunda TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Uzlaşmanın sağlanamaması halinde tehdit ve kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden ise;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,