KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2017/22763 E., 2021/5332 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Şubat 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hükümler
- Ceza verilmesine yer olmadığı, beraat
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
A- Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik karşılıklı hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair karar ile sanık ... hakkında katılan ...'ya yönelik tehdit suçundan verilen beraat kararı bakımından;
Eylemlere, yükletilen suçlara ve ceza verilmesine yer olmadığı kararına yönelik katılan sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
B- Sanık ... hakkında karşılıklı hakaret suçu nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığı kararının temyizine gelince;
02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve TCK'nın 106/1. maddesinin 1. cümlesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında alındığı,
sanığa isnat edilen hakaret suçu önceden de uzlaşma kapsamında ise de, suç tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK’nın 253/3-son cümlesi uyarınca tehdit suçu ile birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma kapsamında bulunmadığının anlaşılması ve tehdit suçundan sanık hakkında beraat kararı verilmesi karşısında, hakaret suçunun da uzlaşmaya tabi hale geldiği gözetilerek, CMK'ın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2017/22763, K. 2021/5332, 22 Şubat 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama