Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2017/4526 K.2017/28768

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık ...’nin ...’a yönelik söylediği “nasıl olsa dışarı çıkarsın ben sana gösteririm” biçimindeki sözlerin TCK’nın 106/1-2. cümlesindeki basit tehdit suçunu oluşturmasına karşın, sanık hakkında aynı Kanunun 106/1-1.cümlesi uyarınca fazla ceza tayini,

2-Kabule göre de;

a-Dosya kapsamındaki delillerden sanık ... ile mağdur ...’nın komşu olup aralarında önceye dayalı husumet bulunduğu, olay günü de sanık ...’nın üst katta ikamet eden Suna’yı uyarmasına rağmen mağdurun halı çırpmaya devam ettiğini iddia etmesi ve bu meseleden dolayı tartıştıklarının anlaşılması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre, sanık hakkında TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b-TCK’nın 106/1-1. cümlesinde hapis cezası öngörülmesine karşın, sanık ... hakkında anılan fıkra uyarınca doğrudan adli para cezasına hükmedilmesi,

c-TCK’nın 51/1. maddesinde hapis cezalarının ertelenebileceğinin düzenlemesi karşısında hükmedilen adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesi

d-02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre, uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,