Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2017/7541 K.2018/3835

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre, ihbar üzerine yapılan yargılamada, sanık müdafiine duruşma davetiyesi çıkartılmadığı gibi gerekçeli karar tebliğinin de müdafiine yapılmadığı anlaşıldığından, temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:

A-Yaralama ve hakaret suçlarına ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliklerine göre, verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, sanık ...’in TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B-Tehdit suçuna ilişkin hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Hükmün 3. bendinde sanık hakkında 6 ay 7 gün hapis cezasına hükmolunduğu, 4. bendinde ise “belirlenen sonuç para cezası” denilerek ve “sanıklar” şeklinde çoğul ibare kullanılarak TCK’nın 52. maddesi uyarınca 2180 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği belirtilerek hükümde çelişki yaratılması,

2-Kabule göre de;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK’nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,