Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2018/3801 K.2021/4149

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, katılan sanıklar ... ve ... müdafiinin 15/04/2015 tarihli süre tutum dilekçesinde sadece sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden temyiz talebinde bulunduğu, daha sonra 04/06/2015 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinin "Netice" başlıklı bölümünün (1. ve 2.) maddelerinde sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik tehdit ve katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan beraat hükümleri yönünden de temyiz talebinde bulunduğu,

bu durumda sanık ... hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin yasal süreden sonra gerçekleştiği, sanık ...'a yükletilen hakaret ve kasten yaralama eylemleri ile ilgili verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar yönünden ise, sanık ... müdafii ile katılanlar ... ve ... vekilinin itiraz ettikleri, İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesince 07/07/2015 tarih ve 2015/424 D.

İş sayılı kararla itirazlarının reddine karar verildiği, verilen bu kararın kesin olduğu dosya ve UYAP kapsamında yapılan inceleme neticesinde anlaşıldığından, diğer hükümlerle sınırlı olarak, dosya görüşüldü:

A-Sanık ...'e yükletilen kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet ile sanık ...'a yükletilen tehdit ve kasten yaralama suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik incelemede; 1-Sanık ...'e yükletilen kasten yaralama suçundan dolayı kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu, 2-Katılanlar ... ve ... vekilinin yüzüne karşı verilerek 14/04/2015 tarihinde usulüne uygun olarak tefhim edilen sanık ... hakkında kurulan beraat hükümlerine karşı katılanlar ... ve ... vekili tarafından yapılan temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nun 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 04/06/2015 tarihinde yapıldığı,

Anlaşıldığından; 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca tebliğnameye kısmen uygun olarak katılan sanıklar ... ve ... müdafii ile katılan ... vekilinin TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B-Sanık ...'e yükletilen tehdit ile sanık ...'e yükletilen kasten yaralama suçlarından kurulan beraat hükümleri ile sanık ...'e yükletilen kamu görevlisine karşı hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1-Sanık ...'e yükletilen tehdit ile sanık ...'e yükletilen kasten yaralama suçları yönünden;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan ... Yılmaz vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık ...'e yükletilen kamu görevlisine karşı hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

Sanığa yükletilen kamu görevlisine karşı hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

TCK'nın 125/3-a. ve125/4. maddeleri uyarınca belirlenen adli para cezasından, aynı Kanunun 129/1. maddesi uyarınca 2/3 oranında indirim uygulanırken hesap hatası nedeniyle sonuç cezanın 2.340 TL yerine 4.700 TL adli para cezası olarak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye aykırı olarak,