Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2019/2274 K.2021/26681

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın, mağdura karşı tehdit eylemlerini aynı suç işleme kararının icrası kapsamında zincirleme biçimde gerçekleştirdiği ve bu nedenle sanık hakkında TCK'nın 106/2-a. maddesi gereğince bir kez ceza verilip, bu cezanın TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca artırılmasının gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında iki kez tehdit suçundan mahkûmiyet kararları verilmesi,

2- Kabule göre de ;

a- TCK'nın 106/1. maddesinin 1.cümlesinde düzenlenen suçtan kurulan hükme ilişkin olarak, hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253/1. madde hükmü uyarınca, sanığa atılı TCK’nın 106. maddenin 1. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında; anılan Kanunun 35. maddesiyle değişik CMK’nın 254. maddesi gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

b- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulama olanağının ortadan kalkmış olması,