KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2019/3010 E., 2019/12737 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Temmuz 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, şantaj hakaret, kişilerin huzur ve sükununu bozma
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
A-Sanık hakkında hakaret ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından kurulan kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ...'un TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
B-Tehdit ve şantaj suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanığın, tanık ...'e olan borcuna bağlı senedi borcun tamamını ödemeden geri alma konusunda tanık Hüseyin'e ulaşamaması sebebiyle kayınbiraderi olan katılan ...'ın aracılığı ile ulaşmak istediği ve katılanın telefonuna farklı zaman dilimlerinde göndermiş olduğu iddia ve kabul edilen mesaj içeriklerindeki ifadelerin bir bütün halinde şantaj suçunu oluşturduğu gözetilmeden ayrıca tehdit suçundan da hüküm kurulması,
2-Sanığın sabıkasında görülen ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olması, CMK'nın 231/8. maddesine 6545 sayılı Yasanın 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 72. maddesiyle "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez." cümlesi eklenmiş ise de; adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 6545 sayılı Yasanın 72. maddesinin yürürlük tarihinden önce kesinleştiği gözetilmeden sanık hakkında yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2019/3010, K. 2019/12737, 8 Temmuz 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama