KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2019/3245 E., 2019/15609 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Ekim 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, yaralama, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
260 kelime·1 dk okuma
Bozma üzerine, Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanığa yükletilen yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından, sanık ... müdafinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2-Hakaret ve silahla tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
a-Silahla tehdit suçları yönünden mağdurlar ve tanıkların aşamalardaki iddiaları irdelenip sanığın eylemlerini ayı zaman dilimi ve olay kapsamında birden fazla mağduru hedef almak suretiyle, hukuki anlamda tek fiil niteliğinde olup olmadığı ve bu bağlamda sanık hakkında tehdit suçundan bir kez hükmedilecek cezadan, TCK'nın 43/2 maddesine göre artırım yapılıp yapılmayacağı tartışılmadan mağdur sayısınca hükümler kurulması,
b-Mağdur ...'in, 18/11/2014 tarihli şikayetten vazgeçme dilekçesi verdiğinin anlaşılması karşısında, takibi şikayete bağlı hakaret suçu yönünden sanığa vazgeçmeye karşı diyecekleri sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2019/3245, K. 2019/15609, 10 Ekim 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama