KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2019/4141 E., 2021/24205 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Ekim 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret, mala zarar verme
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
306 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın adli sicil kaydında yer alan en ağır cezayı içeren ilamın tekerrüre esas alınması gerekirken, daha az cezayı içeren ilam tekerrüre esas alınmış ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı belirlenerek yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir; Ancak;
1-) Sanık hakkında katılan ...’ye yönelik işlediği kabul edilen mala zarar verme suçu yönünden; hükümden sonra 24/10/2019 tarihinde yürürlüğe giren, 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik CMK'nın 253. maddesi uyarınca, uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte ve aynı mağdura karşı işlenmiş olması halinde uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağına ilişkin düzenleme karşısında;
somut olayda sanığın birlikte işlediği uzlaşma kapsamında olmayan TCK’nın 106/2-a ve 125/1-4. maddelerinde tanımlanan tehdit ve hakaret suçları ile aynı Kanunun 151/1. maddesinde tanımlanan mala zarar verme suçunun mağdurlarının farklı olması nedeniyle anılan Kanun hükümleri ile değişik CMK’nın 253/3. maddesinin uygulama alanı bulmayacağı ve hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253/1. madde hükmü uyarınca,
sanığa atılı TCK’nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması nedeniyle 6763 sayılı Kanunda belirtilen prosedüre uygun şekilde uzlaştırma girişiminde bulunulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2019/4141, K. 2021/24205, 12 Ekim 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama