Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2019/7095 K.2020/3226

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, şikayetçi ...'ın, soruşturma evresindeki anlatımında, sanık ...'tan şikayetçi olup cezalandırılmasını istemesi, ancak kovuşturma evresinde kendisine usulüne uygun tebligat yapılmadığı ve dinlenilmediği için mahkemesince katılma hususunda bir karar verilmediğinin anlaşılması karşısında, kararı temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyan şikayetçi ...'ın CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca kamu davasına katılmasına karar verilerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A- Sanık ...'ın, aşamalarda, "katılan nişanlımın yanında bana hakaret etti, bu nedenle aramızda tartışma oldu ve karşılıklı birbirimize hakaret ettik, ama onu tehdit etmedim" şeklindeki beyanı karşısında, olayın tek görgü tanığı olan sanık ...'ün nişanlısının kimliği tespit edilmeden ve soruşturma ve kovuşturma aşamasında davet edilmeyip, bilgi ve görgüsüne başvurulmadan yargılamaya devamla, katılan sanık ... hakkında düşme ve sanık ... hakkında beraat ve ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümler kurularak, CMK'nın 210. maddesine aykırı davranılması,

B- Kabule göre de;

1- Sanık ...'ın, mağdur ...'a yönelik hakaret eyleminden dolayı, mağdur ...'ın, 19.12.2013 tarihli duruşmada şikayetten vazgeçtiğini belirtmesi karşısında, hakaret suçu yönünden, sanık ...'tan vazgeçmeye karşı diyecekleri sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

2-Sanık ...'ın, katılan ...'a yönelik hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair karara karşı, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi, TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesinde düzenlenen ve sanık ... hakkında beraat kararı verilen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunması, hakaret suçunun ise, suç tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK’nın 253/3-son cümlesi

uyarınca tehditle birlikte işlendiğinin iddia edilmesi nedeniyle uzlaştırma kapsamında bulunmadığının anlaşılması ve yeni düzenleme karşısında, hakaret suçu yönünden de uzlaştırma önerisinde bulunulmasının gerektiği anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, yüklenen suç yönünden uzlaştırma işlemi uygulanarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,