Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2019/8285 K.2020/3046

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ...'ın kararı yalnızca sanık sıfatıyla ve hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden temyiz ettiği belirlenerek dosya görüşüldü:

1-Sanık ...'a yükletilen hakaret suçundan verilen karara yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin 31/03/2015 gün ve 2014/481 Esas ve 2015/166 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanık ...'ın temyiz itirazlarının REDDİYLE, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA,

2-Diğer hükümlere yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

a-Sanık ...'a yükletilen katılan ...'a yönelik kasten yaralama eyleminden kurulan beraat hükmünün incelemesine gelince;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

b-Sanık ...'a yükletilen tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,