Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2019/8305 K.2021/30098

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü.

A) Sanık hakkında mala zarar verme ve kasten yaralama suçlarına ilişkin kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliklerine göre, verildikleri tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, sanık ...’nın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

B) Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerin temyizinde ise;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın üzerine atılı tehdit suçunu, mala zarar verme ve eşi ...’ya karşı kasten yaralama suçlarıyla birlikte işlediğinin kabulü karşısında, sanığa atılı tehdit suçunun mağdurları arasında sanığın eşi ...’nın da bulunduğu dikkate alınarak, sanık hakkında tehdit suçu bakımından CMK’nın 253/3-son cümle uyarınca uzlaştırma hükümlerinin ve CMK’nın 251/8 maddesi uyarınca basit yargılama usulünün uygulanamayacağı belirlenerek yapılan incelemede,

1) Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin, sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...’nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyizde ise, sanığın atılı suçu mala zarar verme suçuyla birlikte işlediğinin kabulü karşısında CMK’nın 251/8 maddesi uyarınca konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden basit yargılama usulünün uygulanamayacağı belirlenerek yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Konut dokunulmazlığının ihlali suçuyla birlikte, mala zarar verme ve eşe karşı kasten yaralama suçlarından kamu davası açıldığı, her ne kadar sanığın konut dokunulmazlığının ihlali eylemi uzlaşma kapsamında ise de; bu tarihte sanığa atılı TCK’nın 151/1. cümlesinde düzenlenmiş olan mala zarar verme ve TCK’nın 86/3-a maddesinde düzenlenen eşe karşı kasten yaralama suçlarının uzlaşma kapsamında olmaması ve CMK’nın 253/3. fıkrasının ikinci cümlesi dikkate alındığında soruşturma aşamasında taraflara uzlaşma teklifi yapılmadığının anlaşılması karşısında;

hükümden sonra 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253/1. madde hükmü uyarınca TCK’nın 151. maddenin 1. fıkrasınında düzenlenen mala zarar verme suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nun 253/3 maddesine, anılan fıkrada yer alan "birlikte" ibaresinden sonra gelmek üzere "aynı mağdura karşı" ibaresinin eklenmesi karşısında, sanığın eşinin konut dokunulmazlığının ihlali suçunun mağduru olmadığı da dikkate alınarak,

somut olayda 5271 sayılı CMK’nın 253/3. madde ve fıkrasının ikinci cümlesinin uygulanma imkanının ortadan kalktığı, bu nedenle de sanık hakkında atılı suça ilişkin CMK'nın 253 ve 254. maddelerde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,