Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2019/8538 K.2020/1991

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, katılanın iddiasına konu olayın 22/07/2012 tarihinde gerçekleşmesi karşısında, gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 2012 olarak gösterilmesinin mahallinde giderilebilir maddi hata niteliğinde olduğu, sanığın tehdit ve hakaret eylemleri ile silahla kasten yaralamaya teşebbüs eylemini farklı zamanda gerçekleştirdiği kabul edilerek dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)Sanık ...'ın aşamalarda üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi ve katılan ...'ın kendisine hakaret ve tehdit etmesinden sonra telefonla konuşmasından dolayı birilerini çağırdığını düşünerek evinden sopa aldığını ifade etmesi,

olay yerine intikal eden polislerden tanık ... ve ...'ın soruşturma aşamasında sanığın elindeki demir çubukla katılana saldırmaya çalıştığını ancak kendilerinin biber gazı kullanarak sanığın elindeki demir çubuğu aldıklarını beyan etmeleri, katılanın soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısı huzurundaki beyanında sanığın polisler gelmeden tehdit eyleminde bulunduğunu belirtmesi karşısında,

sanığın elinde demir çubuk varken katılanı tehdit ettiğine ilişkin herhangi bir iddia ve tanık beyanı bulunmadığı da göz önüne alınarak sanığın eyleminin ayrı ayrı polisler gelmeden önce TCK'nın 106/1-1. cümle kapsamında tehdit ve polisler geldikten sonra elinde bulunan demir çubuk ile katılanı kasten yaralamaya teşebbüs suçlarını oluşturup oluşturmadığı hususu denetime olanak verecek şekilde tartışılıp açıklanmadan, "sanığın eyleminin bir bütün halinde tamamlanmış olan silahla tehdit suçunu oluşturduğu" şeklindeki yerinde olmayan ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde silahla tehdit suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

2)Bozmaya uyularak yapılan değerlendirme neticesinde, sanığın eyleminin ayrı ayrı polis ekipleri gelmeden önce tehdit geldikten sonra da silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçunu oluşturduğunun kabulü durumunda ise tehdit suçu açısından, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3)Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,