Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/12934 K.2020/14410

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinede görülmemiştir.

Ancak;

TCK'ın 226. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, bir çocuğa müstehcen görüntü, yazı veya sözleri içeren ürünleri veren ya da bunların içeriğini gösteren, okuyan, okutan veya dinleten kişilerin cezalandırılacağı düzenlenmiştir.

TCK'nın 226/2. maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçu ise, müstehcen görüntü, yazı veya sözlerin basın ve yayın yolu ile yayınlanması veya yayınlanmasına aracılık edilmesi fiillerinden birinin işlenmesiyle oluşmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında; sanığın müstehcen olduğu hususunda şüphe bulunmayan görüntüyü çocuğa gösterdiğine ilişkin her hangi bir iddia ve tespitin bulunmadığı olayda TCK’nın 226/1-a maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçunun oluşmayacağı; alınan bilirkişi raporuna göre ise, bir adet fotoğraftan oluşan müstehcen görüntünün çocuğa ait olup olmadığının belirlenemediğinin anlaşılması karşısında; sanığın iddianamede yer alan şekliyle, müstehcen görüntüyü facebook isimli sitede herkesin görebileceği şekilde paylaşıp paylaşmadığı kuşkuya yer bırakmayacak şekilde araştırılarak,

paylaştığının belirlenmesi halinde sanığın eyleminin, TCK’nın 226/2. maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçunu oluşturacağı, aksi durumda ise, müstehcenlik suçununun unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi.