KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2020/14912 E., 2022/9599 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Nisan 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet
- Temyiz edenler
- Sanıklar
Karar Metni
300 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, 27/03/2015 tarihli tutanak içeriği ve müşteki beyanları dikkate alındığında, sanık ... tarafından hakaret eyleminin gerçekleştirildiği sırada aracın sağ kapı camının açık olduğunun belirtilmesi nedeniyle tabliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmeyerek, yapılan incelemede;
Sanıklara yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Görevi yaptırmamak için direnme eylemini birden fazla kişiyle ve biber gazı sıkmak suretiyle gerçekleştiren sanıklar hakkında, TCK'nın 265/3-4. maddeleri uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi, hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır,
Ancak,
Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesi gerekliliği,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2020/14912, K. 2022/9599, 6 Nisan 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama