Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/15022 K.2022/12401

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığın yokluğunda verilen, 24/04/2012 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesi uyarınca, sanığın bilinen en son adresine tebliğe çıkarılması, bu adresin tebligata elverişli olmaması veya tebligatın yapılamaması halinde Mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi gerekirken, katılanın duruşmada bildirdiği en son adresinden farklı adrese yapılan tebligatın usulsüz olduğu dolayısıyla usulüne uygun şekilde yapılmış bir tebligat bulunmadığından sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın kesinleşmediği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04/10/2018 tarihli ve 2017/8-952 esas, 2018/403 sayılı kararında da açıklandığı üzere, hükmü açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmemesi nedeniyle zamanaşımının durmayacağı, denetim süresi başlamadığı için de, bu süre içerisinde kasıtlı suç işlendiğinden bahsedilemeyeceği ve açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması koşullarının bulunmadığı, Yerel Mahkemece hükmün açıklanmasına ilişkin kararın hukuki değerden yoksun olduğu, hukuki değerden yoksun olan mahkumiyet kararının da dava zamanaşımını kesmeyeceği ve bu nedenle dava zamanaşımını kesen son işlemin, sanığın sorgusunun olduğu anlaşıldığından, sanığın 22/12/2011 tarihli sorgusuna göre, 5237 sayılı Kanunun 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleştiğinin,