Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/15129 K.2022/12959

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, sabıkasında görülen ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olması, 6545 sayılı Yasanın 72. maddesiyle CMK'nın 231/8. maddesine değişiklik getiren ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına bir kez karar verileceğine ilişkin düzenlemenin, suç tarihinde sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında;

sanığın sabıkasında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın engel oluşturmaması karşısında hükmedilen hürriyeti bağlayıcı cezanın yeniden suç işlemeyeceği kanaati oluşması sebebiyle TCK'nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine rağmen, CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasını talep eden sanık hakkında; ertelemeden daha lehe olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu tartışılırken yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle, anılan Kanun maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

2-Sanığın birden fazla görevliye karşı bir suç işleme kararının icrası kapsamında tek bir fiille direnmesine ve hakaret etmesine karşın, direnme suçundan kurulan hükümde “suçun devlet iradesine karşı işlenmesi”, hakaret suçunda ise “sanığın sarf ettiği küfürün kime yönelik olduğu belirlenemediğinden mağdur sayısı dikkate alınarak” şeklindeki yasal ve yerinde olmayan gerekçelerle sanık hakkında TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,