KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2020/16176 E., 2022/15618 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Haziran 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Hükümler
- Beraat, mahkumiyet
- Temyiz edenler
- Mağdurlar vekili, sanık ...
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
A-Mağdurlar ... ve ...’in 20/01/2015 tarihli duruşmada, şikayetçi olmadıklarını belirterek yöntemince kamu davasına katılmadıkları, bu nedenle mağdurlar ... ve ... vekilinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı,
Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, mağdurlar ... ve ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,
B-Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmünün sanık tarafından temyizinde;
Temyiz isteminin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Sanığın, hakaret eylemini birden fazla görevliye karşı bir suç işleme kararının icrası kapsamında tek bir fiil ile gerçekleştirmesine karşın, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,
2-17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK’ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla “basit yargılama usulü” yönünden Anayasa’nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK’nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa’nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nın 7 ve CMK’nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2020/16176, K. 2022/15618, 21 Haziran 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama