Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/17034 K.2022/17573

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Akıl hastalığı nedeniyle kusur yeteneği bulunmadığı saptanan sanığa yükletilen suça ilişkin tüm kanıtlar gösterilip tartışıldıktan sonra, suçun kanıtlanması halinde TCK'nın 32/1 ve 57. maddeleri uyarınca akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirine hükmolunması, sanığın atılı suçları işlemediğinin belirlenmesi halinde ise beraatine karar verilmesi gerekeceğinden, mahkemece suçların sabit olup olmadığına dair deliller değerlendirilmeden ve bu hususta bir tespitte bulunulmadan yazılı şekilde doğrudan TCK'nın 32/1. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi,

2- Sanığın, suç tarihi itibariyle TCK’nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış veya önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda yöntemince rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, başka Mahkemece alınan rapora dayanılarak hüküm kurulması,

3- TCK'nın 32/1. maddesi kapsamında akıl hastası olduğu belirlenen sanığın CMK’nın 150/2. maddesi uyarınca müdafii huzurunda savunması alınmadan hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,