Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/17139 K.2022/19740

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre ve sanığın yüzüne tefhim edilen kararda başvurulacak yasa yollarına ilişkin bildirimde ayrıca “...veya tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabilir..” ibaresine yer verilmemesinin, yasa yolu başvuru mercii konusunda sanık ya da vasisi yönünden yanıltıcı bir durum oluşturduğu anlaşılmakla, sanık vasisinin temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek, dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Ceza infaz kurumunda açık görüş sırasında, katılan infaz koruma memurlarının sanığı koğuşuna götürmek istedikleri sırada sanığın katılanlara hitaben iddianamede belirtilen sözlerle tehdit ettiği ve aynı zamanda katılan ...’a kafa atmaya çalıştığı ancak teşebbüs aşamasında kaldığı şeklinde Yerel Mahkemece kabul olunan olayda, sanığa atılı tehdit ve kasten yaralama eylemlerinin bir bütün olarak TCK'nın 265. maddelerinde tanımlanan görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı biçimde tehdit ve kasten yaralama suçlarından ayrı ayrı mahkumiyet kararları verilmesi,

2- Hakaret eylemini cezaevinde gerçekleştirmesi karşısında, aleniyet unsurunun olayda gerçekleşmediği gözetilmeden, TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanması,

3- Kabule göre de,

Sanık savunması ve sanık vasisinin beyanı dikkate alınarak, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre kasten yaralama ve tehdit suçu yönünden TCK’nın 29, hakaret suçu yönünden ise anılan Kanunun 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,