Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/21620 K.2022/15789

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, olay günü inceleme dışı diğer sanıklar ..., ... ve ... ile birlikte mağdurları tehdit ettiklerinin iddia ve kabul edilmesi karşısında; sanığın eyleminin TCK'nın 106/2-c maddesinde düzenlenen “birden fazla kişi tarafından birlikte tehdit” suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, aynı Kanun’un 106/1-1.cümlesinde düzenlenen tehdit suçundan hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayini,

2- Sanığın, eylemini birden fazla mağdura karşı gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi karşısında, sanık hakkında TCK’nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

3- 28/06/2014 tarihli 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca, adli para cezalarının ödenmemesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verilebilecek olması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde para cezasının ödenmemesi halinde kalan cezanın hapse çevrileceğinin belirtilmesi,

4- Kabule göre de;

02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253/1. madde hükmü uyarınca, sanığa atılı TCK’nın 106. maddenin 1. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında; anılan Kanunun 35. maddesiyle değişik CMK’nın 254. maddesi gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,