Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/22822 K.2022/20958

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca hüküm açıklanabilmesi için, usulüne uygun olarak kesinleşmiş bir kararın bulunmasının gerektiği, ...

Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/347-2013/700 E-K sayılı kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelik kararının ise gerekçeli kararın sanığın bilinen son adresine gönderilip, iade gelmesi halinde MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi gerekirken, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesi uyarınca MERNİS adresine yapılması nedeniyle usulüne uygun kesinleşmediğinin, bu sebeple denetim süresinin de başlamayacağının anlaşılması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04/10/2018 tarihli ve 2017/8-952 esas, 2018/403 sayılı kararında açıklandığı üzere,

hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmemesi nedeniyle zamanaşımının durmayacağı, denetim süresi başlamadığı için de, bu süre içerisinde kasıtlı suç işlendiğinden bahsedilemeyeceği ve açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması koşullarının bulunmadığı cihetle, Yerel Mahkemece verilen hükmün açıklanmasına ilişkin kararın hukuki değerden yoksun olduğu, hukuki değerden yoksun olan mahkumiyet kararının da dava zamanaşımını kesmeyeceği ve bu nedenle dava zamanaşımını kesen son işlemin, sanığın sorgusunun olduğu anlaşıldığından,

sanığın 07/07/2013 tarihli sorgusuna göre, 5237 sayılı Kanunun 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleşmesi,